PUCH en TOMOS NIEUWS
Jan de Bruin en de levensstijl van de Puch-rijder
Op zijn zestiende verjaardag kreeg Jan de Bruin zijn eerste brommer. Een Puch. Nou ja, hij kreeg hem niet, want hij moest zelf de helft van de prijs (de helft van 645 gulden) bijdragen. Verdiend met hard werken in een ziekenhuis.
De keuze van de Puch was de bewuste keuze van een fan met hart en ziel voor het merk. Het was niet zomaar een brommer, maar een keuze die liet zien hoe je in het leven stond. En hoe hij nog steeds in het leven staat, want Jan rijdt, 63 jaar later, nog steeds op een Puch.
Nu ook als fan die zich verantwoordelijk voelt voor het in stand houden van een waardevol stukje rijdend erfgoed
Onze voorzitter krijgt een burgemeester op een Puch
De fietsenwinkel Meindert Moos in Koog aan de Zaan is legendarisch. In de omgeving en wel zodanig dat er een boek over is uitgekomen. Het eerste exemplaar werd overhandigd aan de burgemeester die op een Puch kwam met Jan de Bruin naar het inmiddels tot museum omgedoopte fietsenwinkel.
Met een Puch ben je het baasje
Een mooi artikel in het AD o.a. over brommerprofessor en ex-hoofdredacteur van het blad Bromfiets;.Wout Meppelink, waarin hij meldt dat de brommercultuur bij de veteranenclubs (als de PTCN) voortleeft.
Zijn allessie
‘Hij kan 80 km per uur, een wolf in schaapskleren’. Zo begon het artikel in het AD. Het gaat over zijn RAP Stokvis Crown uit 1967 waar Rolf lid van de evenementencommissie van de PTCN op zijn zestiende op rondreed.
Hij staat op de foto in de buurt waar vroeger de lakfabriek van Doelfray stond – waar de verf voor de RAP brommers vandaan kwam en waar zijn vader van jongs af aan werkte.
De liefde voor tweetaktbrommers is volgens Rolf tegenwoordig tot een milieudelict verheven. Met de huidige milieumaatregelen in Den Haag gaat de lol er gauw vanaf.
Mijn vader werkte vanaf zijn veertiende bij lakproducent Doelfray, in de Tweede Wereldoorlog is hij begonnen. De fabriek werd geconfisqueerd door de Duitsers. Van hun afgedankte propagandafilms maakten ze weer verf met behulp van thinner en pigment.”
Mijn vader dook stiekem een treinwagon in om stukken film te bemachtigen.
Op de vraag wat zijn mooiste rit was antwoordde het lid van de evenementencommissie ,,samen met Kees, ben ik een paar keer van Eindhoven naar Bleiswijk gereden. Toen reden we niet over bruggen maar pakten we alleen maar pontjes over al die grote rivieren. Zo gaaf. Af en toe maakten we een praatje tijdens een stop. We waren er in een uurtje of vijf. Viel mee. Zeker op dit zadel, dat zit comfortabel.
Record met Tomossen
Pukši¢ Robic de maker van het filmpje
